Lees hier de inspirerende en openhartige baarmoederverhalen van verschillende vrouwen. Lees hoe ze hier in het dagelijkse leven mee omgaan en waar ze tegen aan lopen. Wil je zelf ook een baarmoederverhaal met ons delen? Gebruik dan het formulier op de deel je baarmoederverhalen pagina.

Verhaal

Afgrijselijk. Echt een doorlopend drama... Op mijn twaalfde werd ik voor het eerst ongesteld, direct was het een en al horror. Ik lekte constant door, lag dagen huilend in bed, wist niet wat onder of boven was van de pijn. Vanaf het moment dat ik op mijn dertiende met de pil begon sloegen mijn emoties totaal op hol. Dat, in combinatie met puberhormonen, maakte dat ik van mijn veertiende tot mijn 23 depressief en bij vlagen suïcidaal was. Toen ik op aanraden van mijn gynaecoloog een jaar stopte met de pil werd ik zwanger, terwijl ik geen kinderwens heb. Bij ieder doktersbezoek smeekte ik of mijn baarmoeder en alles wat daarbij hoort niet operatief verwijderd kon worden. Nooit werd ik serieus genomen, ook niet als ik zei dat ik van een flat zou springen als ik dit nog 40 jaar moet doen. Vier soorten pillen, een spiraal en een implanon en zes jaar psychische hulpverlening verder heb ik besloten te stoppen met alle hormonen. Nu, op mijn 26e, ben ik voor het eerst in mijn leven semi-regelmatig ongesteld maar kom ik mijn periodes creperend op de bank, in bad en in bed door met hele dozen naproxen door. Het voelt allemaal zo nutteloos want ik wil niks met deze lichaamsfunctie maar artsen willen me niet steriliseren omdat ik "te jong ben", me "vast nog wel bedenk", "gewoon nog niet dat gevoel" heb, maar dat dat nog wel komt.

Verhaal

Als kind menstrueerde ik al vrij hevig en onregelmatig, waardoor ik op mijn 13e al aan de pil ging. Dit verliep eigenlijk goed, ik kon echter niet "spelen" met de pil, door het bijvoorbeeld door te slikken. Mijn cyclus nam hoe dan ook de regie. Nadat ik snel zwanger werd waar ik erg dankbaar voor ben, en een prachtige dochter kreeg, bleef ik ernstig vloeien. De pil die ik gebruikte werd niet meer voorgeschreven i.v.m. hoge kans op trombose en toen begon de ellende. Ik heb van alles geprobeerd. Spiraal en verschillende soorten pil. Uiteindelijk ervoor gekozen dat mijn man geholpen werd, dus anticonceptie kon ik laten staan, en mijn lichaam accepteerde mijn eigen cyclus. Helaas duurde dit niet lang. Ik verloor tijdens de menstruatie zoveel baarmoederslijmvlies dat tampons en maandverband er niet tegenop konden. Het beperkte me in mijn werk, mijn alledaagse dingen en voelde me slap. Ik kwam in aanmerking voor een novasure behandeling. Dit was een kleine ingreep met veel succes. Twee jaar heb ik geen enkele klacht gehad en vloeide niet meer. Nu twee jaar later kwam er een moment dat ik krom liep van de buikpijn. Eerst dacht ik een blindedarmontsteking, echter uit een echo bleek, een poliep en verklevingen. Er is een poging gedaan om deze weg te halen, maar door de eerdere behandeling is er niet door de baarmoedermond te komen. Ik sta nu op lijst voor baarmoeder verwijdering. Ik heb vrede met dit besluit en hoop dat ik na deze ingreep pijn vrij ben. Tot de operatie slik ik weer de anticonceptie pil en slik deze door, zodat de pijn geen kans krijgt.

Verhaal

Mijn menstruatie is altijd een groot onderdeel geweest van mij als persoon. Omdat het lichamelijk en mentaal veel van mij vraagt. Zonder anticonceptie wordt ik doodziek en ook depressief. Het spiraal heeft mijn menstruatie 3 jaar weg kunnen houden, maar als een duivelin grijpt het haar momenten weer vaker en heftiger terug. De pijn valt vooralsnog mee. Hoewel ik de laatste tijd meer krampen krijg. Het voelt voor mij nu 4 jaar met een spiraal, alsof mijn baarmoeder immuun is geworden voor dat ding. Ze doet weer wat ze zelf wilt. Vrijen met een spiraal blijft elke keer spannend. Omdat de touwtjes al eens zijn geraakt en een sneetje op mijn baarmoedermond hebben veroorzaakt. Een klein wondje heeft een enorme pijn gegeven, ik kon er niet eens van lopen.

Verhaal

Afgelopen jaar ben ik geopereerd aan mijn baarmoeder. Al jarenlang had ik een heftige menstruatie. Met de pijn kon ik wel goed omgaan, maar toch waren die heftige bloedingen wel vervelend. Toen ik eind december 2018 tijdens een wandeling van het treinstation naar mijn school plots enorme steken in mijn onderbuik voelde, wist ik dat er iets niet goed was. Ik kon bijna niet meer lopen. Toch nog de dag volgehouden. Het bleef echter aanhouden, dus heb ik maar een bezoekje gebracht aan de huisarts. Nadat ze mijn buik voelde en opmerkte dat die erg hard was, heeft ze me doorgestuurd naar de spoedeisende hulp. Een hele dag vol onderzoeken volgde, maar de artsen lieten nog niets los. Ik wist niet goed wat ik moest denken, want ze keken toch behoorlijk ernstig. Daarbij wil ik graag vermelden dat ik erg snel en goed ben geholpen in het betreffende ziekenhuis. Aan het einde van de middag, na een hele dag vol onderzoeken, onzekerheid en toch wel een beetje spanning, zat ik bij de gynaecoloog. Ze had helaas slecht nieuws voor mij. Ik bleek een cyste en een tumor in mijn baarmoeder te hebben, die na het operatief verwijderen samen goed waren voor 7 kilo. Hier was ik uiteraard erg van geschrokken. Ik kreeg een echo van de organen te zien, maar die waren amper zichtbaar. De cyste en tumor drukten alle andere organen aan de kant, vandaar de stekende pijn. 

Dezelfde week kreeg ik nog een bloedtransfusie, aangezien mijn bloedwaardes zeer laag waren. Hierdoor voelde ik me wel gelijk iets beter. Door mijn heftige menstruaties was ik door de jaren heen zoveel bloed verloren dat ik dus een structureel ijzertekort had. Ongeveer 2 maanden na deze diagnose ben ik geopereerd. Mijn buik was erg opgezet, alsof ik hoogzwanger was van een tweeling. Tot die tijd had ik altijd gedacht dat het gewoon mijn postuur was. De cyste en tumor waren samen tussen de 60 en 70 centimeter groot. Met een lange verticale snede die vrijwel op mijn hele buik zichtbaar is heeft de chirurg mijn eileiders, waar de cyste en tumor aan vast bleken te zitten, in zijn geheel verwijderd. Dit betekent dat ik niet meer op een natuurlijke manier zwanger kan worden. Nu heb ik dit vrijwel gelijk goed geaccepteerd, maar ik heb wel gemerkt hoe beladen dit onderwerp is. Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te delen, ik ben er ook altijd erg open over. Door dit verhaal te delen hoop ik dat dingen zoals onvruchtbaarheid en menstruatie meer bespreekbaar worden. Sinds deze ervaring ben ik erachter gekomen dat vruchtbaarheid niet zo'n vanzelfsprekend ding is als wordt aangenomen. Veel vrouwen hebben hier problemen mee. Door mijn verhaal te delen hoop ik bij te dragen aan het doorbreken van deze taboes.

Verhaal

Wanneer ik ongesteld moet worden, heb ik 1 -1,5 week voordat ik mijn menstruatie krijg, fysieke klachten. Het lijkt ook wel alsof het steeds erger word wanneer je ouder wordt. Ik ben 44 jaar en ervaar die week voordat ik de menstruatie krijg de volgende klachten: gewrichtspijnen, opvliegers, stemmingswisselingen, slechte stoelgang (obstipatie en diarree), buikkrampen, acne en vermoeidheid. Een en al klachten dus. Wanneer de menstruatie is begonnen heb ik de eerste twee dagen heftige bloedingen en buikpijn. Tegenwoordig lukt het mij niet om deze dagen zonder ibuprofen door te komen. Het lijkt wel alsof er iemand aan de binnenkant van mijn buik continu aan het boksen is zonder handschoenen.

Verhaal

Mijn menstruaties zijn altijd niet heel denderend geweest. Maar alsnog haatte ik ze elke keer als ze er waren. Ik slikte de pil dan ook altijd zo lang mogelijk door zodat ik er niet mee te maken hoefde te hebben. Ook al gingen ze vaak niet gepaard met pijn, ze konden mijn plannen zo in de weg zitten op dat moment dat ik graag spontaan wilde gaan zwemmen of op vakantie ging en dat witte jurkje wilde dragen, of seks wilde hebben met mijn partner. Vandaar altijd die haat, het kwam nooit gelegen. Ik heb dan nu sinds een jaar ook een spiraaltje waardoor ik niet meer ongesteld wordt. En ook al voelt dat heel fijn, het voelt ook heel dubbel dat hormonen je natuurlijke "flow" zo verstoren. Ik heb maar een aantal keer in mijn leven menstruatie pijn ervaren. Maar de keren dat het gebeurde was ik het zo dankbaar dat dit niet vaker gebeurde en voelde ik zo mee met vrouwen die dit elke menstruatie ervaren. Het voelde alsof mijn hele baarmoeder zichzelf aan het samentrekken en loslaten was in sneltreinvaart. Alsof ze zo gefrustreerd was dat ze zich volledig aanspande.

Verhaal

Vroeger als tiener vond ik menstrueren wel ok. Inmiddels ben ik moeder en is het een ramp. De week voor ik ongesteld word gieren de hormonen al door mijn lichaam, ik word enorm chagrijnig en ik weet het, maar ik kan het niet helpen. Ook de drang naar alles wat ongezond is. Bijzonder, zodra ik ongesteld ben is dat allemaal over. Dan zijn er drie dagen van kramp en een gevoel van schiet mij maar lek. Beste advies wat ik ooit kreeg van sportleraren, blijf bewegen! Dan is het sneller voorbij.

Verhaal

Een verschrikking. Al vanaf dag 1 dat ik ongesteld werd. Ik kreeg met 13 jaar al de pil omdat mijn moeder mij niet met klachten wilde laten lopen. 10 dagen een menstruatie, waarvan 5 op bed. Buikpijn, darmen, blaas, rug en vooral bovenbenen! Dit hielp echter niet echt, dus mocht ik hem doorslikken met een pauze van 2x per jaar. Dit hielp tot mijn 19e jaar. Daarna werd de pijn erger en tussentijdse bloedingen. Daarbij kreeg ik onwijs last van hormonen, moe, koppig, prikkelbaar. Op naar de gynaecoloog. Ik stelde mij aan, hoort erbij, de ene ontsteking na de ander, bacteriële infecties, hup weer antibiotica, we zien wel wat maar weten het ook niet. Het zal wel aan je gewicht liggen (1.76 en 48 kg), je bmi geven we gewoon de schuld. Nee, ik heb geen eetproblemen, gewoon slank en lang. Om te bewijzen dat het daar niet aan lag moest ik 5 kilo aankomen. 3x raden, de problemen waren echt niet weg. De één na de andere gynaecoloog bezocht tot ik met mijn 22 jaar eindelijk een gynaecoloog had die het wel wilde begrijpen en op zoek ging naar de oorzaak. Helaas blijft deze nog steeds uit, volgende week wordt ik 26! Eindelijk hebben we de klachten nu bijna 2 jaar redelijk(!) onder controle met een spiraal (wat ook geen pretje was om te laten zetten; dit hebben we vaker dan 1 keer moeten proberen voordat deze op de juiste plek wilde blijven zitten). Ik heb al 2,5 jaar niet meer zoveel pijn gehad als van mijn 13e tot mijn 23e. Gelukkig! Steken, krampen, zo erg dat ik er het liefst hard op sla (bij wijze van) en die bovenbenen! 

Lees verder